تگرگ مرگ مي‌باريد
پريشان حال صحرا بود
ز بس جان كند بیهوده
               فلک، در چشم باران بود

زمين خسته ز رسوايي
شب و روزش به يك سان بود
               زمان تنهاترين ياد لبالب جام رخشان بود

بهار جانمان بگذشت
بهاري كش گل افشان بود
تمام خنده‌هامان رفت
               خزان زار و پريشان بود

زمستان آمد و بشكفت
زحسرت خوشه اندوه
كه فرجام زماني خوش
               زماني تلخ و بي‌جان بود

نفس يخ بسته و عريان
به پيش چشم نامردان
ز عمق سينه ياران
               به خون آغشته لرزان بود

به ياد رفتگان پار
شب قدر زمستاني
كنار رهگذار صبح
               سياه رخت مردان بود

خيال خام رفتن‌ها
خيال بودن و مردن
خيال بانگ آزادي
               همه باد و گريزان بود

زمان رفت و زمين پوسيد
لب اندوه را بوسيد
يكايك پيك‌ها نوشيد
               كه سوغات زمستان بود

نبود و هر چه بر در بود
رسيد و شاد مي‌رقصيد
فرشته از پس ابري
               كه مهماني ياران بود