اندیشه سرا

در سال های دهه 1340 همزمان با رشد روز افزون تمایلات چپ گرایانه در ایران که وامدار مبارزات چریکی ملهم از سوسیالیسم در بسیاری از نقاط جهان بود ، ترانه های چریکی بسیاری نیز در ایران به شکل مخفیانه ضبط می شود. ویژگی این نوع ترانه ها در اشعار حماسی و صداهای اغلب به شکل همخوانی بود که به صورتی مخفیانه ضبط و منتشر می شد. شاید این سخن خسرو گلسرخی که " چریک های نوار غزه با خواندن شعری از محمود درویش بهتر می جنگند " کاملا گویای ماهیت این ترانه ها...

 بسیاری از ترانه های عارف به مناسبت های مهم آن روزهای پرتلاطم ساخته شده اند که می توان حوادث تاریخی آن دوران را درون این ترانه ها یافت. مشهورترین ترانه های برجا مانده از عارف قزوینی عبارت هستند از : آمان آمان (با مطلع : ای آمان از فراقت آمان  مردم از اشتیاقت آمان ) که وقتی سپاه سردار اسعد بختیاری از جنوب و ستارخان و باقرخان از تبریز در دروازه قزوین به هم می پیوندند عارف با این ترانه به استقبال آن ها می رود.

میشل فوکو در کتاب دیرینه شناسی دانش ، مفهوم اپیستمه یا صورت بندی دانائی را به صورت زیر تعریف می کند : مجموعه روابطی اند که در یک دوره خاص به اعمال گفتمانی (Discourse)که منجر به اشکال معرفت شناختی علوم و شاید سیستم های صوری می شوند، وحدت می بخشند. از دیدگاه فوکو این اپیستمه ها که برسازنده سوبژکتیویته انسان در دوره های مختلف تاریخی هستند را می توان به صورت زیر دسته بندی کرد : رنسانس (تا1660م)، کلاسیک(1660تا1800)، مدرن(1800 تا1950) و بعد از مدرن(1950 تا بعد) . در...

نوشتن درباره فروغ، زندگی و شعر ناب او، کار آسانی نیست. شعر او، شعری است ساختارشکنانه و بی پروا از یک شاعر زن، سرشار از استعاره‌های خلاق، کشف روابط اشیاء و پیرامون زندگی، نگاهی نو به زبان و وزن عروضی، بیان احساسات ناب و دردهای درون و اجتماع، در صمیمانه‌ترین و هنرمندانه شکل شعری‌... تمام اینهاست که او را یکی از منحصربه فردترین شعرای تاریخ شعر فارسی کرده است. و شعر ما را وامدار او. فروغی که بعد از قرن‌ها، سکوت زن ایرانی را می‌شکند...

فیلسوفی که اندیشه‏اش را یکسره از مضامین بنیادین علم برگرفته و تا حد امکان مستقیماً از خط اصلی مکتب عقلگراییِ پویا و بالنده دانش معاصر پیروی کرده است، اگر بخواهد به مطالعه مسائل مطرح در قلمرو تخیل شعری بپردازد باید دانش خود را به فراموشی سپارد و از تمامی راه و روش‌هایش در پژوهش‌های فلسفی دست بکشد؛ زیرا در این قلمرو پیشینه فرهنگی نقشی ندارد و کوشش‌های پیگیر آدمی در طی سالیان برای نظم بخشیدن به اندیشه‏هایش سودی نمی‏بخشد....

اصطلاح «رمانتیک» در نیمه دوم قرن هفدهم در انگلستان و فرانسه به وجود آمد. معنای این‏ اصطلاح در عبارت «چونان در رمانس‏ها»، یعنی رمانس‏های قرون وسطایی‏ یا حماسه‏های آریوستو و تاسو، بیانگر رمانس‏های پراکنده‏ای است با مایه‏هایی از حادثه و دسیسه که سکودری و لاکالپرند در فرانسه تصنیف کردند. این‏ اصطلاح در اصل اصطلاح تحقیرآمیزی بود برای هر چیز«غیر واقعی»، «عجیب و غریب»، «خیالی...

مفهوم شعر را اغلب نقطه مقابل مفهوم تفکر خصوصاً «تفکر تجریدی» می‏پندارند. مردم به همان‏سان که می‏گویند خیر و شر، حسن و قبح، گرم و سرد، می‏گویند «شعر و تفکر تجریدی». اکثر مردم بدون تأمل بیشتر بر این باورند که کنش تحلیلی فکر، یعنی تلاش‌های مبتنی بر اراده و دقت که در جریان آن ذهن به‏کار گرفته می‏شود با طراوتِ الهام، با فوران احساس و با لطافت و تخیلی که نشانه‏های شعر هستند و در همان نخستین کلمات آشکار می‏شوند،...

  صفت نو، فی‏نفسه، نه بهتر از صفت دیگری است و نه بدتر، بلکه به‏ خودی ‏خود بر چیزی دلالت نمی‏کند و از دیرباز می‏دانیم که این صفت در ادبیات ما به همه آثارِ بزرگ گذشته که نمایانگر این تحولِ دائمی و ضروری قالب‌ها بوده‏اند اطلاق شده است؛ تحولی که بدون آن، هنر داستان‏ نویسی و به‏طورکلی هنر، نه می‏تواند پیش برود و نه زنده بماند. (اثر استاندال نیز به اندازه اثر پروست «نو» بوده است.) پس اگر در آغاز دهه پنجاه، این صفت...