اندیشه سرا

استاد رفتار کودک را زیر نظر دارد و مواظب برخورد او با حیوانات و حتی گیاهان است، در این فصلِ آغازین (یعنی بهار نخست یا اولین بهار) است که، پسر بچه بازی بی رحمانه ی خود را با ماهی، قورباغه و مار انجام می دهد، سنگی به آنان می بندد و آن ها را در بسترِ طبیعت رها می کند، اما روز بعد استادش نیز سنگی به او می بندد و به او می گوید که ، آن حیوانات را بیابد و از آن بار سنگینی که به آن ها تحمیل کرده رها کند و اگر یکی از آن حیوانات مرده باشد

در این مقاله به بررسی اصلی‌ترین مکانیزم ادراکی جانوران و تغییر ریشه‌ای این مکانیزم در انسان پرداخته می‌شود. در ابتدا به تشریح و مثال‌پردازی این مکانیزم با استفاده از آموزه‌های روان‌شناسی گشتالتی پرداخته و در ادامه دگرگونی و غنای پیچیده‌ای که این مکانیزم به واسطۀ سربرآوردن دال و رمزگان می‌یابد مورد کنکاش قرار می‌گیرد. مهم‌ترین هدف این مقاله نشان دادن و مثال پردازی نحوۀ سوق یافتن ذهن انسان به واسطۀ ساختارها و مکانیزم‌های پیشینی است.

چند لحظه پیش، ماریا را به قطار تندرویی كه عازم برمرهافن بود رساندم. جایز نبود توی ایستگاه بمانم و شاهد عزیمتش باشم. من و ماریا هیچ‌یك دوست نداریم یكدیگر را بگذاریم و برویم؛ دوست نداریم خود را بازیچه‌ی قطاری كنیم كه تقریباً هرگز تأخیری در كارش نیست.
یكدیگر را آرام در آغوش كشیدیم و از هم جدا شدیم، طوری كه انگار جداییمان یك روزه است. حالا دارم از سالن مي‌گذرم، به این و آن تنه مي‌زنم و خیلی دیر معذرت مي‌خواهم. بي‌آنكه بسته‌ی سیگار را از جیبم دربیاورم

 زنانِ مرگبار و اغلب مو طلاییِ فیلم هایِ نوآر در اینجا نیز در هیبتِ  یک هیولازنِ فام فِتال (هیولا زنِ مرگبار یا زن نابودگر) و در هیبتی هیستریک ظاهر می شود. اینگونه زنان عاشق نمی شوند و تنها در فکر عاشق، بنده کردن و اغوا کردن اند. زنانی که همواره می خواهند تمنا و در مرکز نگاه دیگری باشند و در همان حال در پِی ایجاد ارتباطی شیب دار و سلطه گرانه حرکت می کنند و همواره در این اندیشه اند تا حساب دیگری، چه رقیب عشقی و چه سوژه ی عشقی را برسند، آن ها دیگری را مقصر همه ی بدبختی هایِ خود می دانند و از خود چهره ای معصوم را تصویر می کنند.

یکی از اصطلاحاتی که والتر بنیامین – با وام گیری از بودلر – در « پروژه پاساژهای پاریس » به توصیف ِ آن می‌پردازد مفهومِ فلانور (Flaneur) است. فلانور – که در فارسی به پرسه‌زن هم ترجمه شده است – کاراکتری در دل یک جامعه بورژوایی است که در میان پاساژها و خیابان‌ها مدام در حال پرسه زدن است. اگر چه درون چنین جامعه‌ای زندگی می کند اما به نوعی به مناسبات ِ اجتماعی و فرهنگی آن تن نمی دهد و به بیانِ بنیامین «در آستانه ورود به شهر به منزله طبقه بورژوا باقی می ماند».

معادله پروستی هیچ‌گاه ساده نیست. مجهول این معادله همواره نامعلوم است و مدام از زرادخانه مقادیر، سلاح‌های تازه‌ای برمی‌گزیند. قدرت ویژه‌اش از اثری دوگانه برخوردار است: هر یك از زوبین‌های پروست می‌تواند زوبین تلف باشد. ما دیرتر، این دوگانگی را در تعدد «چشم‌انداز»های پروست جزء به جزء بررسی خواهیم كرد. اما برای دست زدن به این تجزیه و تحلیل، بجاست كه آن گاهشماری درونی را، آن چنان كه پروست عرضه كرده، بپذیریم. بنابراین پیش از هر چیز، این غول دو سر عقوبت و عافیت، یعنی زمان را، خواهیم سنجید.